خوانشِ روانكاوانه غزلي از مولانا

ادبيات به عنوان يكي از مهم ترين شاخه هاي علوم انساني از روان انسان سرچشمه مي گيرد؛ از همين روست كه منتقد ادبي از علم روانكاوي براي نقد آثار ادبي بهره مي گيرد. نقد روانكاوانه، شكلي از نقد ادبي است كه با توجه به مفاهيم روانكاوي دست به تفسير و قرائت-هاي جديدي از متون مي زند. در نقد روانكاوانه از اصطلاحاتي همچون ضمير ناخودآگاه فردي و جمعي، كهن الگو، و ... بحث مي شود. در اين مقاله سعي شده است غزلي از مولانا از منظر نقد روانكاوانه و مشخصاً با تكيه بر كهن الگوي نقاب در انديشه يونگ مورد نقد و بررسي قرار گيرد. پيش از نقد غزل، به بحث در باب نحوه نمود كهن الگوها در آثار ادبي پرداخته ايم و نمونه هايي از رمزهاي آركي تايپِ نقاب در غزليات شمس را بررسي كرده و در نهايت با نقدِ غزلِ مورد نظر، نشان داده ايم كه «تو / خود» بزرگترين نقابي است كه مولانا و به طور كلي عرفا از آن ياد كرده اند.