چالش‌هاي تدريس درمناطق روستايي و راه هاي رفع آن

معلمان در سيستم آموزش و پرورش جزو كليدي‌ترين عناصر سرمايه‌ي انساني محسوب مي‌شوند. با توجه به اينكه تعليم و تربيت در جوامع كمتر توسعه يافته، بيشتر از هر چيزي به وجود معلمان كارآمد نيازمند است، در تحقيق حاضر سعي شده است كه چالش‌ها و موانع فراروي معلمان در جوامع روستايي مورد مطالعه و بررسي قرار گرفته و راه‌هايي جهت رفع آنها و يا بهبود آنها معرفي شود. در نهايت چهار مقوله به عنوان چالش‌هاي اساسي در نظر گرفته شد كه شامل: 1- چالش‌هاي خاص تدريس و آموزش (خود شامل: وجود كلاس‌هاي چندپايه، كمبود و نامناسب بودن امكانات و تكنولوژي‌هاي آموزشي، نامنطبق بودن برنامه‌هاي درسي، پايين بودن آمادگي تحصيلي دانش‌آموزان، احساس خودكارآمدي پايين معلمان و نامناسب بودن فضاي فيزيكي مدارس)، 2- چالش‌هاي غير آموزشي و شخصي معلمان (شامل: مشكلات مربوط به تردد و بيتوته، عدم تطابق‌هاي فرهنگي با جوامع روستايي، تنش‌ها و فشارهاي ناشي از كار، مشكلات تحصيل و ارتقاء شغلي و عدم تمايل به خدمت در روستا)، 3- چالش‌هاي زمينه‌اي تدريس در مناطق روستايي (شامل: مشكلات فرهنگي، اقتصادي و اجتماعي)، 4- چالش‌هاي اداري (شامل: گزينش نامناسب معلمان روستايي، نابسنده بودن آموزش‌هاي قبل و حين خدمت، نامناسب بودن برنامه‌هاي نظارت و راهنمايي، محدود بودن فرصت‌هاي رشد و توسعه‌ي حرفه‌اي معلمان، ضعيف بودن روابط انساني در روابط سلسله مراتبي، فشارهاي اداري جهت ارتقاء تحصيلي و همچنين ساختار جديد مدارس به صورت مجتمع‌هاي آموزشي و پرورشي). كاهش تمركز در تدوين برنامه‌هاي درسي و نيز افزايش مشاركت معلمان در تدوين سياست‌ها و راهبردهاي سيستم آموزش و پرورش، افزايش فرصت‌هاي رشد و پيشرفت شغلي و حرفه‌اي معلمان روستايي، سازماندهي مجدد برنامه‌هاي آموزش معلمان قبل و ضمن خدمت، بهبود امكانات و تجهيزات مدارس روستايي و در نهايت توسعه سازمان غيررسمي و بهبود روابط انساني مي‌تواند بسياري از موانع تدريس معلمان در مناطق روستايي را بر طرف سازد.