رابطه خودكارآمدي و خودتنظيمي در يادگيري دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد تهران غرب

هدف اين پژوهش بررسي رابطه بين خودكارآمدي و خودتنظيمي در يادگيري دانشجويان بود. اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از نظر روش، توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري آن كليه دانشجويان كارشناسي به تعداد 12037 نفر بودند كه براساس جدول كرجسي و مورگان 375 نفر به روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي بر حسب جنسيت به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها، پرسشنامه خودكارآمدي شرر و همكاران (1982) و خودتنظيمي در يادگيري پينتريج و دي‏گروت (1990) بود ضريب آلفاي كرونباخ براي پرسشنامه خودكارآمدي 82/ 0 α = و پرسشنامه خودتنظيمي در يادگيري 849/ 0 α =بدست آمد. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از آمار توصيفي و آمار استنباطي (آزمون‌هاي همبستگي پيرسون و t مستقل) استفاده شده است. نتايج نشان داد كه، بين خودكارآمدي و خودتنظيمي در يادگيري و ابعاد آن (شناختي، فراشناختي، انگيزشي و مديريت منابع) در دانشجويان رابطه مثبت و معناداري وجود دارد. بين خودكارآمدي دانشجويان برحسب جنسيت تفاوت معناداري وجود دارد ولي در خودتنظيمي اين تفاوت معنادار نمي‌باشد