مطالعه هنر سنتي چموش دوزي گيلان به منظور كاربردي كردن آن در جامعه معاصر

زنده نگهداشتن صنايع دستي نقش مهمي را در حفظ اصالت، هويت، ارزش‌هاي فرهنگي و پيشينه هر جامعه‌اي ايفا مي‌كند. از سوي ديگر براي اينكه اين صنايع با مقتضاي زمانه هماهنگ بشوند، لازم است كه در آنها تغييرات و تحولاتي متناسب با شرايط جامعه را ايجاد نمود در غير اين‌صورت به انزوا و ركود كشيده خواهند شد. چموش، به‌عنوان پاي‌پوشي مرغوب، سنتي و زيبا يكي از هنر‌ها و صنايع‌دستي است كه منبع توليد و ساخت آن در ماسوله استان گيلان بوده است؛ اما با ورود تدريجي كفش‌هاي كارخانه‌اي و اغلب غربي، از هويت پاي‌پوش‌هاي ايراني كاسته شده است. از سوي ديگر چموش با وجود دارا بودن ويژگي‌هاي منحصربفرد و داشتن قابليت هماهنگ شدن متناسب با نياز روز جامعه كنار گذاشته شده و دوران ركود را سپري مي‌كند. برخلاف اينكه چموش در انزوا قرار گرفته است اما قابليت‌، استعدادو امكانش براي تبديل شدن به پاي‌پوشي متناسب با نياز روز جامعه ضرورت انجام اين پژوهش را لازم گردانيده است. هدف اين پژوهش در جهت پاسخگويي اين پرسش: «چگونه مي‌توان پاي‌‌پوش چموش را مطابق نياز امروز جامعه توليد و به عرصه مصرف رساند؟» مي‌باشد كه با رويكرد توصيفي_‌تحليلي و به كمك يافته هاي ميداني و كتابخانه‌اي، به آسيب شناسي و شناخت ظرفيت‌هاي هنر‌صنعت چموش پرداخته وسعي بر اين داشته كه علاوه بر وارد ساختن دوباره آن در چرخه توليد، بتواند بر شعائر حفظ ارزش‌ها و اصالت‌ها، جامه عمل بپوشاند. نتايج اين پژوهش در راستاي هدف آن، ارائه الگو و راهكارهايي ازجمله تغيير در طرح چموش و حذف و حتي اضافه نمودن عناصري به منظور كاربردي ساختن آن مي‌باشد.