معناشناسي تاريخي و توصيفي واژه¬ي بثّ در قرآن كريم

پژوهش حاضر درصدد تبين جايگاه معنايي واژه¬ي بثّ به روش معناشناسي تاريخي و توصيفي است. در معناشناسي تاريخي به شناخت معناي اوّليه و معاني بعدي واژه¬ي مذكور در طول تاريخ حيات لغت توجّه شده و در معناشناسي توصيفي ارتباط معنايي واژه با واژه¬هاي جانشين و هم¬نشين بررسي شده است. حاصل مطالعه¬ي تاريخي اين‌كه اعراب و عرب عصر نزول بث را بيشتر به معناي پراكندن و غم و اندوه بكار مي¬بردند كه پس از عصر نزول توسّع معنايي پيدا كرده و علاوه بر معاني مذكور به معناي آفريدن نيز به كار رفته است. مطالعه¬ي توصيفي نيز نشان مي¬دهد كه بثّ بر محور جانشيني با واژه¬هايي؛ مانند: بتك، بتل، قطع، جذّ و صرم و بر محور هم¬نشيني با واژه¬هايي؛ مانند: حزن و خلق در يك حوزه¬ي معنايي قرار مي¬گيرند.