تحليل نقش كارآفريني در توسعه‌ي پايدار روستايي نواحي مرزي مطالعه ي موردي: بخش خاو و ميرآباد، شهرستان مريوان

كارآفريني از فعاليت‌هايي است كه مي‌تواند به نوعي برطرف كننده بسياري از چالش‌هاي عمده (همچون بيكاري، درآمد پايين، عدم تنوع اقتصادي و ..) در مناطق روستايي بوده و در ساير جنبه‌هاي زندگي انساني روستاييان نيز تأثير مثبت داشته باشد. كارآفرينان از عوامل اصلي و راهبردي توسعه‌ي اقتصادي‌اند كه با استفاده از تجربيات روش‌هاي كهنه و حذف ناكارآمدي هاي آن‌ها و جايگزيني شيوه‌هاي كارآمد و نو به نظام اقتصادي پويايي و حيات مي‌بخشند؛ بنابراين مي‌توان به اين نتيجه دست يافت كه كارآفريني روستايي راه‌كاري جديد در نظريه‌هاي توسعه‌ي براي توانمندسازي و ظرفيت‌سازي در مناطق روستايي با هدف كاهش شكاف شهر- روستا، ايجاد برابري اقتصادي، اجتماعي، محيطي و نهادي است و ابزاري مهم در رسيدن به توسعه‌ي پايدار به شمار مي‌آيد. تحقيق حاضر به بررسي نقش و جايگاه كارآفريني در فرآيند توسعه‌ي پايدار روستايي در نواحي مرزي مي‌پردازد. روش انجام تحقيق، توصيفي- تحليلي و براي گردآوري اطلاعات از روش مطالعات اسنادي و كتابخانه‌اي و هم‌چنين مطالعات ميداني استفاده شده است. نتايج تحقيق حاكي از اين است كه از جمله راه‌كارهاي مهم توسعه‌ي و توسعه‌ي پايدار روستايي در بخش خاو و ميرآباد؛ ايجاد اشتغال و مهم‌ترين ابزار آن كارآفريني است كه كارآفريني باعث كاهش بيكاري، افزايش بهره‌وري افراد و منابع و درنتيجه سبب افزايش درآمد مردم و جامعه مي‌شود و منجر به پايداري و توسعه‌ي پايدار روستايي در نواحي مرزي مي‌گردد.