نمادشناسي هويت زنانه در هفت گنبد نظامي

گفتگو و تحقيق راجع به موضوع زنان امري است پيچيده و مستلزم بررسي و مطالعه فراوان مي باشد. زن موجودي است به ظاهر ضعيف و ظريف كه در زير آن پوسته ظريف، داراي نيروي خارق العاده معنوي و جسمي براي زادن و پرورش دادن و به بلوغ رساندن است. اين روند انسان ساز گاهي به ديد كم لطفي نگريسته مي شود. در اين مقاله ما به بررسي يكي از منظومه هاي ناظم بزرگ كشورمان (هفت پيكر) مي پردازيم. هفت پيكر نظامي يكي از تكامل يافته ترين آثار ادبي جهان است كه از لحاظ هماهنگي گفتار، انديشه، تصويرپردازي و فضا آفريني هاي خيال انگيز بي مانند است. نظامي در اين منظومه با كمك گرفتن از رويدادهاي زميني و به تصوير كشيدن آنها به صورت كاملاْ متافيزيك سعي در رساندن معاني مختلف با تصويرسازي هايي بسيار قوي دارد. در اين پژوهش، جستجو در نمادهاي زنانگي هفت پيكر نظامي همراه با آناليز آنها با ديدگاهي متفاوت انجام شده است. از طريق بازگشت به كهن الگوها و توجه به مفاهيم بنيادين زن، مي توان پرده از راز نمادهاي اين منظومه برداشت. بدون شك داشتن اطلاعاتي از فرهنگ آن دوران مي تواند ما را در اين مسير ياري كند. روش اين تحقيق بر اساس مطالعه و بررسي تحليلي و تطبيقي، در برخي موارد مقايسه اي، براي درك بهتر مفاهيم است. مهمترين نتايج بدست آمده از اين پژوهش، شناخت ادراكات شاعر از معني نمادين زنان در نقش معشوق است.