مقايسة ميداني شاخص هاي محوري اخلاق پزشكي در جوامع غربي و ايران

حرفة پزشكي همواره از تقدس و جايگاهي ويژه در بين اديان و جوامع انساني برخوردار بوده است. در زماني نه چندان دور ، پزشك را حكيم خطاب مي كردند كه اگر به دليل آن توجه كنيم ، علت تقدس اين حرفه مشخص مي گردد. در گذشته يك حكيم باشي از امكانات ابتدايي تشخيصي و آزمايشگاهي برخوردار نبود ؛ اما بسياري از مشكلات درماني جامعة خود را حل مي كرد . راز اين موضوع ، در حكيم بودن وي بود . افرادي چون حكيم بوعلي سينا ، به واسطة حكمتي كه از عبادت ، تفكر و خضوع ، سرچشمه مي گرفت ، به حل مشكلات درماني مي پرداختند كه از محور بودن اخلاق و امور معنوي در اين حرفه حكايت مي كند، در سال هاي اخير ، پژوهش هاي بسياري دربارة اخلاق پزشكي صورت گرفته كه در اين ميان ، شاخص هاي مهم اخلاق پزشكي از ديدگاه بيماران ، آنهم در جوامع غربي و شرقي ، كمتر مورد توجه واقع شده است . اين پژوهش ، به بررسي اين موضوع مي پردازد