ارزيابي معماري اسلامي ايران در عصر« جهاني شدن »

معماري اسلامي ايران با گسترهي جهاني خود تا پيش از دوران مدرن، اكنون مقهور فرآيندهاي پيچيدهي فرازماني و فرامكاني عصر را به خود گرفته است. لذا « صفت جهاني شدن » ، حاضر شده است. عصري كه با فشرده كردن جهان و از بين بردن مرزهاي اعتباري از جمله چالش هاي معماري معاصر ايران ميباشد. اين پژوهش ،« جهاني شدن » تأمل در بده و بستانهاي معماري اسلامي با پديدهي را با انتخاب آثاري « جهاني شدن » با هدف كشف عوامل مؤثر در وضعيت نابهسامان معماري اسلامي، رابطهي اين معماري با پديدهي چند، در قالب روش كيفي مورد بررسي قرار داده است. نتايج نظري و عملي حاكي از رابطهي دوسويه بين معماري اسلامي و پديدهي مي باشد كه در ادوار سه گانهي جهاني شدن به تدريج از حالت فعالانه به حالت منفعلانه بدل گشته است. نسخهي « جهاني شدن » پيشنهادي در پاسخ به اين چالش، تعادل بين علم، هنر و تكنولوژي و نيز عملكرد جهان-محلي مي باشد.