اثربخشي درمان سان - رايز در افزايش ارتباط كلامي و غير كلامي كودكان مبتلا به اوتيسم

هدف از انجام اين پژوهش اثربخشي درمان سان-رايز در افزايش ارتباط كلامي و غير كلامي كودكان مبتلا به اوتيسم در شهر كرمانشاه بوده است. پژوهش حاضر به لحاظ روش جز پژوهش هاي آزمايشي با گروه آزمايشي و گروه گواه است .جامعه ي آماري پژوهش شامل كليه ي دانش اموزان مبتلا به طيف اوتيسم در شهر كرمانشاه مي باشد كه در مركز اختلالات مشغول به تحصيل مي باشند و تعداد انها (40) نفر مي باشد.تعداد نمونه هاي مورد بررسي در اين پژوهش(24)نفر مي باشد كه به صورت تصادفي ساده از بين جامعه ي مورد نظر انتخاب و سپس بصورت تصادفي در گروه آزمايشي(12 نفر تحت درمان سان رايز) و يك گروه كنترل جايگزين شدند. با استفاده از پرسش نامه گارز-2 كه ابزاري پايا براي تشخيص و غربال طيف اوتيسم است ميزان ارتباط كلامي و غير كلامي كودكان مبتلا به اوتيسم مورد ارزيابي قرار گرفت.داده هاي پژوهش با استفاده از روش تحليل كوواريانس و به وسيله نرم افزارSPSS ويرايش 22 تجزيه و تحليل شدند. مقايسه ميانگين انحراف معيار در دو مرحله پيش و پس آزمون و نيز تحليل داده ها نشان ميدهد كه درمان سان-رايز تاثير معنا داري در افزايش ارتباط كلامي و غير كلامي كودكان مبتلا به اختلال اوتيسم دارد، لذا مي توان گفت روش سان- رايز روش موثري در افزايش ارتباط كلامي و غير كلامي كودكان مبتلا به اوتيسم است.