نقش مجموعه هاي آرامگاهي ايران به عنوان فضاهاي شهري؛ بررسي موردي آرامگاه دانيال نبي در شوش

The role of funerary complexes in Iran as an element of urban spaces; case study: prophet Danial’s shrine in Shush

شكل گيري و گسترش مجموعه هاي آرامگاهي در ايران در مقابل ساير نقاط خاورميانه و جهان پديده اي است شايستۀ مطالعه و شايد بتوان گفت كه تا به امروز كمتر به آن توجه شده است. خوانش معمارانه و بررسي تاريخي پيدايش اين نوع از مجموعه هاي شهري در شهرهايي چون تربت جام، بسطام، ماهان و اردبيل ما را به سمت شناخت اصولي هدايت مي كنند كه باعث ايجاد نوعي يكپارچگي ميان بخش هاي مختلف مجموعه از يك طرف و ميان كل مجموعه و فضاهاي شهري در ارتباط با آن از طرف ديگر مي شود. تعريف اين اصول، در نهايت دريافت راهكارهاي معماري و شهرسازي متناسب در برخورد با بافت هاي شامل اين نوع از آثار تاريخي را ممكن مي نمايد. موضوعي كه با توجه به تعداد و تنوع آرامگاه هاي موجود در ايران و بناهاي وابسته به آنها روز به روز اهميت بيشتري مي يابد. بازخواني نوع و كيفيت عملكرد اين مجموعه ها به عنوان فضاهاي شهري پرجنب و جوش در گذشته، غياب نگاه تحليل گر را در اين گونه بسترها بالاخص در مورد خرابي ها و ساخت و سازهاي جديد اطراف برخي آرامگاه ها روشن مي سازد كه بهترين نمونه آن در شهر شوش دانيال، در محدوده اطراف حرم دانيال نبي در جريان است.