تاثير پيوند معيار معناداري گزاره‌ها و ايده وحدت علمِ پوزيتيويسم منطقي در سكولار كردن علم

پوزيتيويسم منطقي از جمله رويكردهاي مطرح در فلسفه علم است كه در نيمه اول قرن بيستم فضاي فلسفي و علمي جهان را تحت تاثير خود قرار داده و با توجه به مباني معرفت‌شناختي و هستي‌شناختي خود، فرآيند سكولار شدن علوم را سرعت بخشيد و شناخت نحوه اين اثرگزاري، مي‌تواند زمينه فهم دقيق‌تر از موضوع علم سكولار و مباني مربوط به آن را فراهم آورد. پوزيتيويسم منطقي با دارا بودن مولفه‌هاي برجسته‌اي همچون ايده وحدت علوم، فيزيكاليسم، معيار معناداري گزاره‌ها، دوگانگي واقعيت و ارزش و... در عرصه فلسفه علم شناخته مي‌شود. اين جريان از طريق معيار معناداري گزاره‌ها و بالتبع دوگانگي واقعيت و ارزش از يك سو و فيزيكاليسم و ايده وحدت علوم از سوي ديگر كه مبتني بر معرفت‌شناسي تجربه‌گرايانه و هستي‌شناسي مادي‌گرايانه هستند، زمينه را براي متافيزيك‌زدايي و ارزش‌زدايي از علم فراهم كرده و مسير سكولار شدن علوم مختلف را تشديد مي‌كند. در اين فرآيند فكري، پيوند مباني هستي‌شناختي و معرفت‌شناختي اين جريان در سكولار نمودن علوم از مجراي فيزيكاليسم و معيار معناداري گزاره‌ها، طيف گسترده‌اي از علوم را در اين مسير قرار داده و از مجراي ايده وحدت علم، اين رويكرد سكولاريستي را به علوم مختلف اعم از علوم طبيعي و علوم اجتماعي تعميم مي دهد.