تبيين مفهومي آموزش صلح در دوران كودكي

دوران كودكي زماني است كه توسعه توانايي‌هاي كودك در تمامي ابعاد پايه‌ريزي مي‌شود. در اين دوره، كودك مهارت‌هاي زباني، شناختي، ظرفيت‌هاي اجتماعي- عاطفي و توانايي‌هاي جسمي بيشتر و هدفمندتري را به كار مي‌گيرد. همان‌طور كه مهارت‌هاي زباني كودك رشد مي‌كند، او از اين قابليت براي بيان نيازها، خواسته‌ها، ابراز احساسات و حل اختلاف به‌صورت زباني استفاده مي‌كند، توانايي شناختي كودكان به آن‌ها اجازه مي‌دهد تمايز بين خود و ديگران را دريابند. آن‌ها از مهارت‌هاي اجتماعي براي آزمون قابليت‌هاي دوست‌يابي خود استفاده مي‌كنند. به دليل اين گام‌هاي مهم در رشد، دوران كودكي مهم‌ترين زمان براي رشد مهارت‌ها و توانايي‌هاي لازم براي ايجاد و حفظ صلح و آرامش است. اين پژوهش، درصدد است تا با پرداخت به مفهوم آموزش صلح و تأثير آن در دوران كودكي را با استناد به مطالعات نوين مورد بررسي قرار داده، و رويكردهاي روان‌شناختي آن را مورد بحث و بررسي قرار دهد. مروري بر ديدگاه¬هاي برخي از انديشمندان نشان مي¬دهد غفلت از آموزش مفهوم صلح در دوران كودكي و عدم توجه به اهداف غاييِ پرورشي، موجب كم‌رنگ شدن فرديت فرزندانمان در ابعاد مختلف اجتماعي، فرهنگي و آموزشي گشته، وصول به غايت¬هاي تربيتي تعريف¬ شده در اين رويكرد را ناممكن مي-سازد. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه تأثير مثبت آموزش صلح در برنامه‌هاي دوران كودكي و افزايش تجارب يادگيري آن‌ها در مراكز پيش‌دبستاني مي‌تواند در ساختن ظرفيت‌هاي بعدي شخصيت آن‌ها مانند همدلي، نظم عاطفي و كنترل رفتاري بسيار تأثيرگذار باشد؛ و اين امر همانند قطعات مهم شكل‌گيري شخصيت كودكان و گسترش فرهنگ صلح گزيني در سطح مراكز پيش‌دبستاني است.