مقايسه شيوه هاي فرزند پروري مادران كودكان داراي اختلال اضطرابي با مادران كودكان عادي

امروزه تلاش‌هاي زيادي براي افزايش تعامل مادر-كودك بخصوص در مادران كودكان اضطرابي صورت مي‌گيرد. لذا، هدف پژوهش حاضر مقايسه شيوه هاي فرزندپروري مادران كودكان داراي اختلال اضطرابي با مادران كودكان عادي است. روش: اين پژوهش از نوع پس رويدادي يا علي- مقايسه¬اي مي باشد. جامعه آماري پژوهش شامل كليه كودكان و مادران كودكان داراي اختلال هاي اضطرابي و كودكان و مادران كودكان عادي شهر تهران مي باشند.نمونه اين پژوهش را 80 كودك به همراه مادرانشان (40 نفر كودك عادي و 40 نفر كودك اضطرابي) تشكيل داده بودند كه در نمونه گيري كودكان و مادران كودكان عادي از روش نمونه گيري چند مرحله اي تصادفي،تعداد 40 كودك عادي 8 تا 12 ساله پسر از مدارس 3 منطقه آموزشي شهر تهران و براي نمونه گيري كودكان و مادران كودكان داراي اختلال اضطرابي،تعداد 40 كودك 8 تا 12 ساله پسر با تشخيص اختلال هاي اضطرابي به روش نمونه گيري هدفمند از بيمارستانهاي امام حسين،روزبه و مركز طبي كودكان انتخاب شدند. براي جمع آوري داده ها ازپرسشنامه شيوه هاي فرزند پروري ديانابامريند(1972) و پرسشنامه اضطراب كودكان اسپنس (1989)به همراه مصاحبه باليني استفاده گرديد. براي تحليل داده هاي اين پژوهش ازآزمون تحليل واريانس چند متغيره (مانوآ)و تي مستقل استفاده گرديد. يافته ها : نتايج پژوهش نشان داد كه بين شيوه هاي فرزند پروري دو گروه از مادران اضطرابي و عادي از لحاظ سه سبك فرزند پروري تفاوت وجود دارد و مادران كودكان اضطرابي بيشتر از سبك استبداي و مادران كودكان عادي بيشتر از سبك قاطع و اطمينان بخش استفاده كردند و مادران كودكان عادي نسبت به مادران كودكان اضطرابي سهل گيرتربودند ( 01/0 ≥P).