بررسي و تحليل شخصيت پردازي در داستان نمادين جوانه و سنگ (برگرفته از كتاب فارسي پايه هشتم (متوسطه اول))

يكي از عناصر مهم داستان پردازي، عنصر شخصيت است. نمود شخصيت هاي داستان از خلال آمال، مطالبات، اعمال، رفتار، عقايد، عواطف، نگرش ها و خلاصه عملكردشان هويدا مي گردد. در اين پژوهش با رويكرد تحليلي- توصيفي، به تبيين شخصيت هاي داستان جوانه و سنگ پرداخته شده است. نگارندگان در پي پاسخ بدين پرسش ها هستند: 1- شخصيت هاي اصلي (نمادين) داستان كدامند و چه نقشي را ايفا مي-كنند؟ 2- انواع شخصيت هاي ايستا، پويا و ساده كدامند و نويسنده ازچه شيوه اي در پردازش قصه بهره برده است؟ يافته هاي تحقيق نشان مي دهد شيوه ي روايي نويسنده در تبيين تحولات دروني شخصيت هاي داستان بسيار تأثير گذار است. زبان ساده و صميمي شخصيت هاي نمادين اصلي (جوانه و سنگ) و فرعي (مرداب، سنجاقك، بوته ي خار، گياه مرده، حشره ي كوچك) به گونه اي است كه مخاطب را از روساخت داستان به ژرف ساخت آن هدايت مي كند و مفاهيم و مضامين اخلاقي، تربيتي، اجتماعي، سياسي و حتي عرفاني داستان را بر او آشكار مي سازد. بديهي است نويسنده با بهره بردن از شيوه هاي مستقيم و غيرمستقيم در پردازش شخصيت ها، توانسته است حس همدلي و همدردي مخاطب را برانگيزد و او را با خود همراه سازد. در اين پژوهش ضمن واكاوي داستان جوانه و سنگ، به بررسي و تحليل شخصيت هاي آن خواهيم پرداخت.