اسطوره جاودانگي (زندگي پس از مرگ از منظرآثار منتخب حماسي جهان)

ادبيات تطبيقي با بررسي آثار كهن ملي كه مهدجهان بيني وخالق آثارطرازاول حماسي جهان هستند، ضمن پرده برداشتن ازائدولوژي‌ها وبينش و آمال آنان، نزديكي و شباهت افكار مردمان‌شان را روشن مي‌سازد، چنان كه با تأمل در شاهنامه، مهابهارات، ايلياد و انه‌ايد كه شاهكارهاي بزرگ حماسي جهان هستند مي‌توان دريافت كه مردمان باستان چگونه مي‌زيستند، اعتقاد و باورهايشان چگونه بود و با طبيعت و عناصر آن چه تعاملي داشتند و همه‌ي اين ها با واكاوي افكار و دغدغه‌هاي سرايندگان اين آثار كه در واقع نمايندگان انديشه و احساس هر ملتي هستند، ميسر مي‌شود. خالقان اين آثار، با تفسيري كه از جهان و موقعيت انسان به دست مي‌دهند، به بيان تمام نماي زندگي پرداخته و آفرينش جهان و انسان را در آيينه برترين دستاوردهاي ادبي و هنري خود نشان داده‌اند. اعتقاد به زندگي پس از مرگ و بهشت و جهنم امري است كه انسان از ابتدا با آن دست به گريبان بوده و داراي پيشينه اي كهن است. در اساطير ملل مختلف، روان انسان پس از مرگ، راه ها و مراحل دشواري را در پيش مي گيرد و به دنيا و قلمرو مردگان وارد مي شود و در اعتقاد برخي از آنها، كردار نيك و بد او سنجيده مي شود و سرانجام به يكي از دو منزلگاه نهايي؛ يعني بهشت يا دوزخ در مي آيد و يا اينكه روح انسان از بدنش جدا شده و در جسم ديگري خواه انسان و يا حيوان حلول مي‌كند و به زندگي دوباره ي خود در كالبدي جديد ادامه مي‌دهد. در اين مقاله سعي شده است اعتقاد به زندگي بعد از مرگ در بزرگترين حماسه‌هاي جهان بررسي و بيان شود.