نمودهاي گوناگون نوستالژي و غمزدگي در آثار حسن پورزاهد

تحول سريع جوامع كشاورزي و فئودالي به شهرنشيني و بورژوازي و از دست رفتن سادگي و صميميت روستايي و غم هر آنچه از دست رفته را برفضاي شعري شاعران، خصوصاً غزل سراياني كه هر دو دوره را درك كرده اند، غالب گردانيده است.حسن پورزاهد شاعر و غزلسراي معاصر(1314 ه-.ش) با توجه به شرايط فردي و اجتماعي زمانة خود از اين قاعده ي كلّي مستثنا نيست ولي اين غم هميشه غم شخصي نيست بلكه نگراني هاي اجتماعي و فرهنگي در پيوند با مساِئل روز جامعه، دامگه اعتياد و تكثر گرايي و فقر و فساد و آرزوي جامعه ي آرماني به انضمام غم گذر روزگاراني كه كه ديگر باز نمي گردد، انديشه‌هاي وي را به رمانتيسم اجتماعي سوق مي‌دهد. به همين سبب با همه ي دل نگراني ها و نوستالژهاي خاص كه مي-خواهد «به حجم حوصله ي روزگار گريه كند» ،حقيقت آن است كه هيچگاه دلسرد نمي شود و به كورسوهاي اندك زندگي دلخوش است و سعي آن دارد كه با طنز و تعريض و تعليم جامعه ي نويي را سر و سامان دهد. نگارنده در اين پژوهش، بررسي نوستالژي گذر ايام در شعر معاصر و نمودهاي گوناگون آن با تكيه بر آثار حسن پورزاهد (نيلوفر مرداب و در كوير باراني) مورد نظر قرار داده است.