توصيف و بررسي انواع صفت هاي پيشين در كتاب كليله و دمنۀ بهرامشاهي

كليله و دمنه از زيباترين نمونه هاي نثر فارسي است كه در اوايل قرن ششم توسط نصرالله منشي در سبك مصنوع نوشته شده است. بديهي است با توصيف عناصر و روابط زباني اين اثر مي توان به معيارها و قوانيني از دستور زبان در چهارچوب سبك نثر مصنوع فارسي دست يافت و از قابليت هاي زباني آن در پيش برد و تقويت زبان فارسي معاصر بهره برد. به همين منظور در اين پژوهش به بررسي انواع صفت پيشين در نيمۀ دوم كتاب كليله و دمنه(باب هاي 19-9) به تصحيح مجتبي مينوي با استفاده از الگوي ارائه شده در كتاب دستور زبان فارسي(1) نوشتۀ وحيديان كاميار و عمراني پرداخته شد. پس از بررسي روشن شد كه در باب هاي مورد نظر كليله و دمنه از برخي گونه هاي صفت هاي پيشين استفاده نشده است. نكتة ديگر اين كه كاربرد برخي از صفت-هاي پيشين در اين باب ها با الگوي وحيديان كاميار و عمراني هم خوانيدارد اما كاربرد ديگر موارد صفت هاي پيشين با اين الگو اندكي متفاوت است.