بررسي آزمايشگاهي اثر شكاف روي كنترل آبشستگي موضعي پايه پل

در طول تاريخ نياز به آب موجب شده جوامع در كنار رودخانه‌ها شكل بگيرند و در پي آن برخورد انسان با پديده‌هاي مرتبط با آب زياد باشد. به همين علت از سال‌ها پيش به مطالعه و شناخت اين پديده‌ها پرداخته‌شده است. پل يكي از پركاربردترين سازه‌هاي مرتبط با آب است كه به‌طور مستقيم با جان انسان‌ها مرتبط است. يكي از مهم‌ترين عوامل تخريب پل‌ها در جهان، آبشستگي موضعي اطراف پايه‌هاي پل است. آبشستگي جابه‌جايي رسوبات بستر رودخانه است كه به علت حركت سيال آب روي ذرات، صورت مي‌گيرد و سالانه خسارات جاني و مالي زيادي به وجود مي‌آورد. ازاين‌رو تحقيقات زيادي روي روش‌هاي كنترل و كاهش آبشستگي انجام‌گرفته است. يكي از روش‌هاي ارائه‌شده توسط محققان استفاده از شكاف در پايه پل‌هاست. در تحقيق حاضر اثر به كارگيري شكاف روي آبشستگي موضعي اطراف پايه پل به‌صورت آزمايشگاهي مورد بررسي قرارگرفته است. براي اين منظور از شكاف مربعي شكل در تراز قرارگيري هم‌تراز بستر در سه عدد فرود 3/0 و 27/ 0 و 24/0 مورد آزمايش قرار گرفت. نتايج نشان داد حضور شكاف موجب كاهش عمق آبشستگي حداكثر مي شود و با افزايش عدد فرود جريان، عمق آبشستگي حداكثر و حجم چاله ي آبشستگي افزايش مي يابد و عملكرد شكاف كاهش پيدا مي كند.