بررسي عوامل موثر بر مسيريابي ذهني و شناخت فضايي (نمونه موردي – ساختمان دانشكده معماري و شهرسازي دانشگاه آزاد اسلامي واحد تهران مركز)

شناخت فضايي ديدگاه و توانايي استفاده از دانشي درباره‌ي فضاي محيطي است. اين قابليت انسان را قادر مي‌سازد تا كارهاي ساده و پيچيده مرتبط با شناخت را در زندگي روزمره به كار گيرد. رشته‌هاي مختلفي مانند روانشناسي، هوش مصنوعي و ... بايد با يكديگر همكاري داشته باشند تا به مولفه‌هاي شناخت فضايي در انسان و ساير موجودات برسند. در گذشته گاهي ساختمان‌هايي ساخته مي‌شد كه به لحاظ حفظ محرميت و يا ويژگي‌هاي امنيتي داراي پيچيدگي‌هايي عمدي در نقشه بودند تا افراد بازديد كننده از آنها به راحتي متوجه پلان ساختمان نشوند. اگرچه از لحاظ امنيتي اين امر مفيد بوده و همچنان هم از اين امر به عنوان يك عامل موثر استفاده مي‌شود ولي در نمونه موردي مورد پژوهش كه قصد استفاده براي عموم مراجعه كنندگان از دانشجويان و اساتيد و كاركنان و سايرين را دارد، گنگ بودن فضا باعث به وجود آمدن مشكلاتي در امر پيدا كردن محل‌هاي مراجعه (كلاس‌ها، دفاتر، و ...) شده است.