جلوه هاي شعر تغزّلي در مثنوي هاي تعليمي عطار

محقّقان علوم ادبي از دير باز براي سهولت مطالعۀ ادبيات آن را براساس ساختار ظاهري و محتوا تقسيم بندي كرده اند. قديم ترين تقسيم بندي رايج از ارسطوست كه در جهان اسلام و ايران هم روايي گرفت ولي پس از گذشت زمان در ايران با رويكردهاي ديگري انواع ادبي ديگري هم مطرح شد. با توجّه به رويكردهاي جامعۀ ايراني – اسلامي و كثرت و تنوّع محصولات ادبي اعمّ از نظم و نثر محقّقان علوم ادبي از نوع ادب تعليمي اعم از اخلاقي، عرفاني و ... نيز سخن به ميان آوردند. اختلاط انواع ادبي هم موضوعي بوده است كه در بين محققان ايراني و غيرايراني مطرح شده است. بخش هاي قابل توجهي از ادب تعليمي در ادب فارسي به ويژه نوع عرفاني آن به خاطر تأثيرگذاري در مخاطب و خلاقيت هاي زباني و ادبي حقيقتاً از نوع ادب غنائي است و طرح مسايل غنائي در ضمن ادب تعليمي در مثنوي هاي عطّار كه از شاهكارهاي ادب عرفاني است بسيار ممتاز و متمايز است. در اين مقاله به جنبه ها و جلوه¬هاي اين بخش از مثنوي هاي عطار پرداخته شده و قهرمانان و ويژگي هاي آنان معرّفي و تحليل شده است.