تحليل ساختاري، معنايي و زيباشناسي حكايت رابعه و بكتاش از كتاب الهي نامۀ عطار

با توجه به اينكه جذابيت آثار هنري ناشي از كيفيت ساختاري آنهاست و اين ساختار اثر است كه ميتواند با نوع كاركرد خود چه زباني، چه بياني و زيباشناختي در ميان ديگر آثار ادبي به برجستگي رسيده و به عنوان يك اثر ادبي در جامعه مطرح شود، در اين ميان نگارنده در صدد است تا حكايت عاشقانۀ رابعه و بكتاش را از نظر عناصر داستاني و هم از نظر زيباشناسي و محتوايي به شيوۀ توصيفي- تحليلي مورد نقد و بررسي قرار دهد. نتيجۀ پژوهش حاكي از آن است كه منظومۀ رابعه و بكتاش از نظر اصول داستان پردازي و نمايش صحنه ها بعد از داستان شيخ صنعان، از بهترين داستانهاي عشق، رمانتيكي و واقعگراست. نشانۀ تابلويي بي نظير از دلدادگي و عشق واقعي و حقيقي است و شخصيّت، تعليق، اوج و بحران در داستان به خوبي به نمايش گذاشته شده است و پيرنگ آن منطقي و از سلسله حوادث منسجم و علت و معلولي ساخته شده است از نظر زيباشناسي جناس به كار رفته در آن بيشترين نمود را دارد تشبيه و كنايات موجود در آن از نوع ساده و رايج در كلام روزانه است و واژگان كهنه جز حروف اندر، همي و بر (در معناي نزد) در آن يافت نشد.