جلوه كمال طلبي و انسان كامل در آثار منظوم عطار

بي ترديد يكي از بحث هاي محوري عرفان اسلامي، بحث از انسان كامل است. هدف از خلقت هستي، خلقت انسان كامل است و هدف از آن نيز رسيدن به معرفت حق مي باشد، رسيدن به معرفت جز از طريق شريعت و طريقت تا وصول به حقيقت امكان پذير نيست و در پيروي از شريعت و قدم گذاشتن در طريقت نيز وجود انسان كامل و همراه شدن با او ضروري است. عطار به عنوان شاعري معنا گرا در پس آموزه هاي عرفاني و اخلاقي خود در پي آن است تا سالك را با معرفت حق آشنا سازد و او را به سر منزل مقصود رهنمون كند. هدف از نوشتار حاضر اين است كه با كمك گرفتن از عمق تعاليم ديني وكنكاش در انديشه عطار ديدگاه وي در خصوص كمال گرايي روشن شود.