واكاوي انديشه هاي زاهدانه در قصايد عطار و اشعارابوالعتاهيه

ابواسحاق اسماعيل بن القاسم معروف به ابوالعتاهيه، از شاعران مهم دوره عباسي است كه پيرامون بي اعتباري دنيا، مرگ و پيري سخن مي راند.او دنيا را به سراب ، سايه و مِه مانند نموده،آن را موجي مي خواند كه غريق را به بازي گرفته است: اُفٍٍّّ لِدنيا تَلاعَبَت بِي تَلاعُبَ الموجِ بِالغَريقِ او مرگ را به جام تلخ و حوض آب با مزۀ تلخ مانند كرده، در تصويري مركب حمله مرگ به پيري را چون حمله پيري به جواني مي داند: كَاَنـَّكَ قَد هَجمتَ عَلَي مَشيبِي كَما هَجَمَ المَشيبُ عَلَي شَبابِي عطار از شعراي بزرگ متصوفه قرن ششم هجري قمري ايران است. او براي بيان مقاصد زاهدانه خود كلام ساده و بي پيرايه و البته سمبليك را انتخاب كرده است. ديوان اشعار شيخ شامل غزليات و قصايد و رباعيات است. نگارنده با اين باور كه آثار عطار متمايل به زهد و ترك دنياست، در اين مقاله سعي دارد به نقد و تحليل مضامين زاهدانه قصايد عطار با اشعار ابوالعتاهيه بپردازد.