روايت در نظريه‌هاي فرهنگ عامه

روايت از جمله مفاهيمي به‌شمار مي‌آيد كه در ضمن مطالعات روزافزون حوزه ي علوم انساني، بُعد گسترده‌تري يافته است. پيش از اين روايت، جنبه‌اي محدود از ادبيات داستاني تلقي مي‌شد، در حاليكه امروزه از آن به عنوان شيوه ي توضيحياي ياد مي‌شود كه براي درك و فهم زندگي ضروري به‌نظر مي‌رسد و حتي فراتر از اين، روايت اينك به عنوان محور ساير دانش‌ها قلمداد مي‌شود. در حوزه ي مطالعات ادبي، نظريه هاي روايت، جايگزين نظريه ي رمان شده است. در ميان ساير عرصه هاي مطالعاتي نيز، روايت نقش عمده اي ايفا ميكند، نمونه‌اي از آن نظريه‌هاي فرهنگ عامه است. بخش قابل توجهي از نظريه‌هاي فرهنگ عامه، با توجه به نقش روايت و عناصر روايي تدوين شده‌است. سينما، نمايشنامه و رمان از بارزترين مقوله هاي فرهنگي قلمداد ميشود كه به عنوان عناصري روايي، نقشي تعيين‌كننده در نظريه‌هاي فرهنگ عامه دارند. در مقاله¬ي حاضر، نگارنده قصد بررسي روايت در يكي از نظريه هاي فرهنگ عامه به نام فرهنگ توده اي را دارد. اين پژوهش ميتواند هم در حوزه ي ادبيات و هم در ساير شاخه¬هاي علوم انساني نظير مردم شناسي و جامعه شناسي بكار گرفته شود.