مولفه هاي بلاغي شعر م. سرشك (مطالعه موردي: تحليل نمادهاي شاخص اشعار او)

نمادپردازي در شعر معاصر شيوۀ شناخته شده¬اي است كه شاعران زيادي براي گفتن ناگفتني ها، تكامل و عمق بخشيدن به شعر خود به آن پرداخته اند. م. سرشك يكي از شاعران معروف معاصر است كه پشتوانۀ علمي و وسعت اطلاعات ادبي او در اشعارش نمود بارزي دارد. او در مسير تكاملي شعر خود، در مجموعۀ بوي جوي موليان به شعر تمثيلي و نمادين نزديك مي شود و پس از آن در ديگر مجموعه اشعار خود از نمادپردازي غافل نمي-شود. اين پژوهش با تحليل تعدادي از نمادهاي شاخص شعر او، قصد دارد خوانندگان را با نمادها و لايه هاي پنهاني اشعار او بيشتر آشنا سازد. روش اين تحقيق، كتابخانه اي است كه پس از مطالعه اشعار اين شاعر، تعدادي از نمادهاي پركابرد و برجسته شعر او يادداشت و فيش برداري شد و پس از تنظيم و تحليل هر كدام از آنها، مفاهيم و لايه هاي مختلف معنايي هر نماد بررسي گرديد. آينه، چراغ، سرو كاشمر، سيمرغ، كبوتر، گل آفتابگردان، گل سرخ، نيشابور و نيلوفر نمادهايي هستند كه لايه هاي معنايي آنها از سطح قاموسي تا استعاري و چندمعنايي مورد بحث قرار گرفته است.