نگاهي به ويژگي‌هاي زباني، بلاغي و موضوعي در شعر كمال خجندي

شيخ كمال‌الدين مسعود خجندي، يكي از شاعران نامدار قرن هشتم هجري است كه نامش در زمرۀ عارفان صاحب دل نيز بر زبان رفته است. شناخت و معرفي او، گامي است در شناخت و آگاهي بهتر و بيشتر از سير شعر و عرفان در ايران بزرگ آن زمان و در گسترۀ زبان فارسي. همچنين بررسي و شناخت ويژگي‌هاي گوناگون اشعار او نيز ما را با خصوصيات زبان فارسي و مختصات سبكي شعر قرن هشتم آشنا مي‌كند. اين كار با بررسي دقيق و شناخت كامل آثار به دست مي‌آيد و خوشبختانه ديوان اشعارِ كمال، منبعي قابل توجه براي اين منظور است. در اين مقاله با مطالعۀ كامل ديوان اشعار كمال خجندي، مجموعه‌اي از ويژگي‌هاي زباني، بلاغي و مضموني و موضوعي را به اختصار بيان مي‌كنيم. در اين بررسي خواهيم ديد كه اشعار او غالباً لطيف و همراه با دقت در بيان معاني و مضامين است ولي رنگ صنعت پردازي و توجه به زبان و ظاهر شعر به طرز چشمگيري در سخنش ديده مي‌شود. مضمون عشق موضوع اصلي سخن كمال است كه با تنوع مضامين ديگر و پرداختي هنرمندانه همراه است. زبان شعر كمال، زباني ساده، روان و گاهي همراه با ويژگي‌هاي زبان شرق ايران آن روزگار است اما صنايع شعري توجه خواننده را بسيار برمي‌انگيزد.