نقد با آموزه هاي اسلام و قرآن

ادبيات هر ملت يكي از اركان عمده ي فرهنگ آن ملت محسوب مي‌شود كه به عنوان يكي از مهم ترين عوامل انتقال فرهنگ هر قوم، به قدر پيچيدگي زندگي و فرهنگ، داراي اجزاء و عناصر پيچيده اي است و اين مهم بدون نقد و ارزيابي، پيشرفت لازم را نخواهد كرد، لذا بايد نقد را ابزاري براي سوق دادن ادبيات به سمت خلاقيت دانست و از آنجايي كه نقَادي و نقدپذيري در جامعه اسلامي از جايگاه ويژه اي برخوردار است؛ انتقاد درست موجب شناخت نقاط ضعف و قوت مي شود و در نهايت به پيشرفت و اصلاح امور مي‌انجامد؛ آنچه كه مشخص است امروزه نقد و ارزيابي آن گونه كه بايد به سمت تكامل مسير نمي پيمايد و در برخي مواقع دچار سكون، ركود و توقف مي شود. بديهي است كه وقتي سخنوران، شاعران و نويسندگان يك ملت از راه و رسم ابداع و ابتكار فاصله بگيرند و از نقد و سنجش بي خبر باشند؛ يا به افراط و تفريط مي‌افتند و يا اينكه به تقليد آثار ديگران مي پردازند و در نهايت به نوآوري هاي پوچ و بي ارزش دست مي زنند. اكنون براي اينكه هدف اصلي نقد، كه مورد تأكيد دين اسلام نيز مي باشد موجب تكامل و اصلاح فرد، جامعه و محقق شود، ضروري است نقد بر مبناي اصول و روش هاي صحيح انجام شود كه بهترين راه براي دست يافتن به اصول و روش هاي صحيح، نقدي است كه با استفاده از متون ديني يعني قرآن مجيد و كلام معصومان، عليه السّلام نوشته شود. با بررسي انتقادهايي كه در قرآن مجيد و نهج البلاغه صورت گرفته، مي توانيم به اصول و روشهاي نقد صحيح و سازنده پي ببريم. نگارنده در اين نوشته در صدد است تا ضمن تعريف واژه هاي نقد و انتقاد، بر اساس تأكيد دين اسلام و با بهره گيري از آيات قرآن و كلام معصومين (ع) به آن بپردازد.