النّاقِدُ بصير نقد نظريه بينامتنيّت و نسبت آن با سبك شناسي

به استناد تحقيق (علم) و تجربه بايد پذيرفت كه انسان خالي الذهن با لوحي پاك از هرگونه علم و اطلاع قبلي پا به عرصة هستي مي گذارد، اما به يُمن حواس ظاهري و باطني و عقل به نسبت شرايط و احوال محيط در زماني اي بسا كوتاه و گاه مدت بيشتر، ذخيره فكري و زباني خود را غني مي سازد. صاحبان نظريه بينامتنيّت معتقدند هر متن ادبي كه حاصل فكر و زبان هر گوينده يا هنرمند است به طور تفكيك ناپذيري با ساير متن ها مشاركت اجتناب ناپذيري دارد و هر متن تلاقي متن هاي بي شمار ديگر گذشته و حتي آينده است. اين تحقيق در نظر دارد به شيوة تحليل محتوا ضمن پاسخ گفتن به اين سؤال كه آيا خود فرد در خلاقانه و ابداعي بودن متن جديد تأثير ندارد؟ و اگر مؤثر است، چرا؟ و چگونه؟ به نظر مي رسد فرد از متون قبلي خود در قالب سُنَن و فرهنگ و ذخيره هاي زباني متأثر مي شود؛ اما در ارائه متن جديد با انسجام و تأليف نو خلاقيّت و ابتكار او قابل تميز از متون است و منجر به ايجاد سبك شخصي وي مي گردد.