نمود هفت اختر و هفت آسمان در نقوش هندسي ايراني-اسلامي

تلاش براي درك نمادپردازي‌هايِ نقوش هندسيِ به كار برده شده در هنر ايراني-اسلامي موضوع پژوهش‌هاي بسياري را به خود اختصاص مي‌دهد. ديدگاه‌هاي مختلفي براي اين موضوع ارائه شده‌است. اين ديدگاه‌ها بيشتر بر اساس شناسايي بستر فكري و فلسفي زمان هنرمند طرح‌پرداز صورت مي‌گيرد و به همين دليل به رمززدايي و تأويل مفاهيم نهفته در آن‌ها كمك مي‌كند. در ميان شباهت گروه خاصي از اين نقش‌ها و گره‌هاي آن به ستارگان و حتّي تام‌گذاري تعدادي از آن‌ها مانند شمسه فرضيه الگوبرداري از آسمان را تداعي مي‌كند. در اين راستا با هدف آزمون اين فرضيه به روش مطالعه‌ي كتابخانه‌اي سعي شد تا تصويري كه از آسمان از دوران باستان تا بعد از اسلام در ميان ايرانيان رايج بود، تهيه شود و به شيوه‌ي توصيفي-تحليلي و در پي پاسخ‌گويي به چيستي تأثير اين مدل بر نقوش هندسي در هنرهاي ايراني-اسلامي اين نتايج حاصل شد كه تصوير آسمان ميتني بر ايده‌ي هفت اختر آسماني و صحِه گذاشتن قرآن بر اين تصويربندي باستاني منبع ايده براي گروهي از نقوش هندسي مي‌باشد كه به صورت مركزگرا و با دوران گره‌ها حول اين مركز مي‌باشد.براين اساس هنر گره‌چيني و نقش‌هاي هندسي در هنرهاي ايراني-اسلامي را مي‌توان نماد ايده‌ي هفت اختر دانست.