مطالعه برروي نماد شاخ به عنوان مظهر قدرت از دوران پيش از تاريخ ايران وادامه يافتن آن در باورهاو اعتقادات و صنايع دستي مردم سيرجان و ايل بختياري

از آنجا كه نماد شاخ در اقوام ايران باستان به عنوان نمادي از الوهيت و مظهرايزدي و قدرت و برتري بوده است در بسياري از آثار ادوار پيش از تاريخ تا دوران معاصر ديده مي‌شود. بنابر اين بديهي است كه ذهن كنجكاو انسان را برمي‌انگيزد تا به دنبال چيستي و چرايي اين نماد باشد. اين نماد امروزه در ميان مردمان سيرجان و ايل بختياري رايج بوده و در آثار و هنرهاي سنتي اين اقوام بكار برده مي‌شود. ازجمله اهداف پژوهشگر در اين مقاله اين است كه ضمن معرفي و بررسي اين نماد بر روي برخي از آثار باستاني سعي دارد تا پيشينه‌اي از كاربرد شاخ در ادوار مختلف تاريخي را ارائه نمايد و همچنين ميزان قرابت و نزديكي نيز تفاوت ميان دو قوم ياد شده را نسبت به نماد شاخ مورد بررسي قرار دهد. و همچنين به دنبال پاسخ اين سوال است كه در ميان اين دو قوم كدام يك بيشتر اين نماد را در آثار و صنايع دستي خود بكار مي‌برند و نيز اعتقادات ايشان نسبت به اين نماد چه بوده و بيشتر از شاخ كدام حيوان براي اين منظور استفاده مي‌كرده اند. ازجمله نتايج حاصله اين است كه نماد شاخ براي اولين بار از هزاره چهارم ق.م به‌كار برده شده و بر روي تاج و كلاه خدايان و نيز در تزئينات بناي معابد جهت به نمايش گذاشتن جايگاه خدايان بكار رفته است . در مقايسه باورهاي اعتقادي نسبت به نماد شاخ در ميان اين دو قوم مي‌توان به اين نتيجه رسيد كه علي رغم تقدس اين نماد ، باور دو منطقه نسبت به آن متفاوت است.لازم به توضيح است كه روش پژوهش بصورت ميداني و كتابخانه‌اي بوده است.