نقش مجتمع هاي مسكوني در پايداري تعاملات اجتماعي ساكنين

بشر در دوران معاصر با جهشي كوانتومي و با عميق ترين خيزش اجتماعي و خلاقانه ترين نوسازي كه جامعه تاكنون به خود ديده مواجه شده است. در عصر انفجار اطلاعات، نظريه هاي اطلاعات، امكان ورود به جهاني را فراهم مي سازد كه در آن هم نظم و هم بي نظمي وجود دارد و استخراج چيزي تازه و يا به عبارتي خود اطلاعات را ممكن مي سازد. انسان موجودي اجتماعي آفريده شده و براي رسيدن به نيازهاي جسماني و رواني خود ناچار به تعامل با افراد ديگر است. در گذشته تعاملات اجتماعي افراد در محل سكونت در ميان فضاهاي عمومي كه بين خانه ها و در هر محله وجود داشته، بوده است. اما در دوران معاصر با وجود ارتباطات عمودي كه در مجتمع هاي مسكوني قرن اخير بوجود آمده، فقدان فضاهايي كه اين تعاملات صورت بگيرد كامال احساس ميشود كه عدم توجه به اين نياز اساسي انسان يعني تعامل با ديگران، علاوه بر ايجاد معماري ناپايدار و غير بومي ميتواند صدمات جبران ناپذيري را به فرد و جامعه وارد نمايد. اين متن در نظر دارد كه به روش كتابخانه اي و با توجه به اسناد و مدارك موجود به بررسي نقش فضاهاي عمومي مجتمع هاي مسكوني در افزايش تعاملات اجتماعي بپردازد. و در پايان با ارائه راهكارهايي در جهت تعامل پذير شدن فضاهاي عمومي مسكوني به اين نتيجه برسد كه فضاهاي عمومي موجود بين مجتمع هاي مسكوني هم باعث تعامل بين انسان با طبيعت و هم محيطي جهت تعامل ساكنين با يكديگركه از ويژگيهاي معماري پايدار و بومي است ميشود.