بررسي عواطف در كودكان و جايگاه آن در روند تربيت

عاطفه از ماده عطف به معناي گرايش و انعطافي است كه از رهگذر ارتباط فرد با موجود مورد توجه خاص از وي برقرار مي گردد و از آن به احساس نيز تعبير مي شود. عامل چنين گرايشي از يك سو اتمدادهاي رواني و حالت انفعالي فرد است. و از سوي ديگر شرايط و خصوصيات و جاذبه اي است كه در طرف مقابل وجود دارد. عاطفه و احساس در حيات بشر قبل از عقل و ادراك ظاهر مي شود و به نخستين روزهاي زندگي باز مي گردد. از اين سو تأثير عاطفه در عمل نيز از ساير عوامل و انگيزه ها نيرومندتر است و بايد همواره تحت كنترل و پرورش ويژه قرار گيرد . پرورش عاطفي همواره از نظر روانشناسان و مربيان امري مهم تلقي شده است همچنان كه آيات و روايات و مباحث تربيتي اسلام نيز آن را مورد توجه كامل و دقيق قرار مي دهد. و رهنمودهاي ارزشمندي را ارائه مي كند. آياتي كه از مؤدت، محبت و عدادت انعطاف و متفاوت، طمأنينه، اضطراب و حب جمال و زيبايي و مانند آن سخن مي گويد مي تواند به بعد عاطفي )با مفهوم عام آن( ناظر باشد، هرچند به مواردي چون عداوت و قساوت عنوان عاطفه دادن از باب لازم لاينفك بودن آنها با صفات متضادشان چون محبت و عطوفت است. تربيت عاطفي به معناي هدايت و كنترل عواطف و احساسات و شكوفا سازي و بهره گيري به موقع از آن ها در جهت مطلوب يعني خير و سعادت انسان است .