زيارت و اصلاح الگوي گردشگري فرهنگي؛ به سوي الگوي اسلامي گردشگري فرهنگي

واقعيت هاي اجتماعي در بسترهاي فرهنگي اجتماعي مختلف، معاني متفاوتي به خود مي گيرند. عدم فهم اين موضوع منشا اشتباهاتي راهبردي در عرصه سياست گذاري جمهوري اسلامي ايران بوده است. اشتباهاتي كه ممكن است خود را در تهيه الگوي اسلامي ايراني پيشرفت نيز نشان دهد. هنر، رسانه، فرهنگ، گردشگري، زيارت و بسياري ديگر از مفاهيم حوزه علوم انساني نيازمند بازشناسي مفهومي بر اساس مباني بومي و اسلامي مي باشند. اين نوشتار كوششي است در راستاي بازشناسي الگوي گردشگري فرهنگي بر اساس مباني قرآني و روايي و ميراث فلسفي عرفاني اسلامي. روش اين پژوهش كتابخانه اي و رويكرد آن توصيفي و تحليلي است. بر اساس يافته هاي اين پژوهش، گردشگري فرهنگي در نظام فكري اسلام هم بر اصول و مباني عقلي و نقلي پايه ريزي مي شود، هم از نظر فرهنگي اجتماعي، داراي بعدي پويا بر محور محبت مي باشد و هم هدفي حقيقي و ملكوتي را در ساحت فردي و اجتماعي دنبال مي كند. لذا هم در مباني، هم در عينيت اجتماعي و هم در هدف غايي با گردشگري فرهنگي غربي و رايج متفاوت است.