آزادانديشي و نقش آن در بالندگي تمدن ايراني، اسلامي

بي ترديد التزام به آزاد انديشي مهم ترين اصل در گردش اطلاعات ، هم افزايي عقلي و تمدن سازي است. ميزان موفقيت و پايداري هر تمدن بالنده اي ، نسبتي مستقيم با تحقق آزادانديشي دارد. چنان چه اين اصل مهم در هر يك از اركان تصميم ساز فرهنگي مغفول بماند ؛ هرگونه تلاشي در مسير الگو سازي پايه اي، و مهم تر از آن اجرا و انجام آن با چالش هاي بنيادي روبرو خواهد شد. در اين نوشتار تلاش خواهد شد ضمن بازخواني متون تاريخي، و تحليل زمينه هاي تقابل با خردگرايي و آزادانديشي در گذشته ، ضمن بيان دلايل ايستايي و ركود نهايي تمدن ايراني اسلامي ؛ راه هاي برون رفت از اين دور باطل بيان گردد . نويسنده تلاش دارد با ذكر شواهد تاريخي به بازنمايي اهميت آزاد انديشي پرداخته و فقدان اين مهم را به عنوان عامل اصلي تلاش هاي نا موفق ساليان اخير معرفي نمايد.