ارائه الگوي ساختاري از رابطه بين دانش‌آفريني اسلامي و چابكي سازماني جهت پيشرفت اعضاي هيأت علمي در دانشگاه‌ها

هدف پژوهش حاضر ارائه الگوي ساختاري از رابطه بين دانش آفريني اسلامي و چابكي سازماني جهت پيشرفت اعضاي هيات علمي دانشگاه اصفهان است. اين پژوهش توصيفي و از نوع پيمايشي و از حيث هدف كاربردي است. جامعه آماري پژوهش شامل كليه ي اعضاي هيات علمي دانشگاه اصفهان در سال 1396 بود كه تعداد 180 نفر از آنها به روش طبقه‌اي متناسب با حجم به عنوان نمونه در اين پژوهش انتخاب شدند.جهت گردآوري داده‌ها از پرسشنامه دانش آفريني اسلامي محقق ساخته و پرسشنامه چابكي سازماني(ورلي و لاولر،2012 )استفاده گرديد. جهت سنجش روايي پرسشنامه‌ها در اين پژوهش از روايي صوري و سازه استفاده گرديد و براي مشخص نمودن پايايي پرسشنامه‌ها از ضريب آلفاي كرونباخ استفاده شد .كه به ترتيب پايايي چابكي سازماني 95/. ودانش آفريني اسلامي 87/0برآورد شد. براي تحليل داده‌هاي گردآوري شده از آزمون‌هاي ضريب همبستگي و مدل سازي معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه دانش آفريني اسلامي به طور معني داري تغييرات چابكي سازماني را تبيين مي‌كند. همچنين نتايج پژوهش حاضرحاكي از رابطه مثبت و معني دار بين دانش آفريني اسلامي و چابكي سازماني بود. به كار گيري دانش آفريني اسلامي و شناسايي نقاط قوت سازمان در حوزه‌هاي نيازمند چابكي سازماني جهت تحول در حوزه علوم انساني و در نهايت پيشرفت و بهسازي اعضاي هيات علمي دانشگاه پيشنهاد مي‌گردد.