ارائه الگوي اسلامي-ايراني دولت‌سازي با تاكيد بر تجربه حكمراني اسلامي از گذشته تا كنون

دولت‌سازي به عنوان يكي از مفاهيم پايه اي در نظام سازي و حكمراني در چارچوب هاي نگرشي مختلف معاني و الگوهاي متنوعي را به خود مي گيرد. اين دامنه را مي توان از الگو ها و مدل هاي دولت سازي اقتدارگرايانه غربي تا الگوي دولت اسلامي فقه بنياد (دولت فقاهت) ترسيم نمود. دولت سازي در اين رهيافت به كليه فرآيند هاي ناظر بر مديريت اجرايي امورات حكومت كه از سوي حاكم هدايت و كنترل مي شود اتلاق مي گردد. بر اين اساس تجربه دولت سازي در رهيافت اسلامي- ايراني امكان ذاتي داشته و در دوره هاي زماني مختلف، متناسب با شرايط حاكم و ميزان بسط يد معصوم و يا فقيه عادل در حكومت، الگوهاي مختلفي را به خود گرفته است. آنچه در اين پژوهش مورد نظر بوده است بررسي نمونه ها و مصاديق مختلف دولت سازي با رويكرد اسلامي به منظور ارائه الگوي اسلامي- ايراني دولت سازي متناسب با شرايط و مقتضيات زمان حاضر و همچنين نگاه انتقادي و اصلاحي به تدابير مرتبط با دولت سازي در پيشنويس الگوي پايه پيشرفت بر پايه اين الگو است. در اين راستا الگوي طراحي و استقرار دولت با رويكرد اسلامي – ايراني بر مبناي نهادسازي تركيبي متناسب با ارزش ها و احكام اسلامي و همچنين نيازمندي هاي روز جوامع انساني در چارچوب مباني نظام سازي اسلامي (توحيدي) پيشنهاد مي گردد. اين الگو ضمن توجه مبنايي به اصول بنيادي فقه و احكام اوليه در راستاي پاسخ به نيازمندي هاي روز مبتني بر نظر فقيه عادل و جامع الشرايط (ولي فقيه) به ارائه سازوكار هاي نهادي و فرآيندي مي پردازد.