تحليل نظام سكونت‌گاهي با توجه به رويكرد آمايش در برنامه ششم توسعه كشور

لزوم توجه به امر آمايش سرزمين دربرنامه هاي توسعه باتوجه به رويكرد حاكم برتوسعه منطقه اي وبه دنبال پيامدهاي نامطلوب آن به ويژه درتوزيع نامناسب پراكنش جمعيت درپهنه ي سرزمين وتوسعه قطبي مناطق بدون درنظرگرفتن قابليتهاي مناطق،امري مهم و حياتي بوده است.در اين ارتباط باتوجه به اين كه شناخت وتحليل مناسبتر وضع موجود به عنوان مهمترين گام اساسي درتدوين برنامه هاي مناسب توسعه به ويژه درنظام سكونت گاهي بوده،لذا اين تحقيق بااين هدف كه زمينه ي شناختي مناسبتري را از نظام سكونت گاهي وجمعيتي فراهم آوردونتايج آن بتوانددر تدوين استراتژي مناسبي ازتوسعه نظام سكونتگاهي در برنامه ي توسعه فراهم آورد انجام گرفت.اين تحقيق از نوع توصيفي تحليلي بوده كه منابع اطلاعاتي آن نيز ازداده هاي آماري و منايع اطلاعاتي جمع آوري شد.در اين تحقيق همچنين به تحليل نظام جمعيتي در كلانشهرها و به منظور تحليل مناسبتر از شاخص هاي تعيين نخست شهري استفاده شد. نتايج تحقيق نشان داد،كه در طي سال هاي مورد بررسي 1335-1395همواره بر تعداد شهرهاي پر جمعيت و كلانشهرها افزوده و نسبت جمعيت ساكن در كلانشهرها از 25 درصد در سال 1335 به 35درصد در سال 1395رسيده است.همچنين بررسي روند تغييرات شاخص نخست شهري نشان داد كه،شاخص نخست شهري در طي دوره مورد بررسي از سال 1335- 1395روند رو به كاهشي داشته است به عبارتي بهتر يك نوع تعادل در نظام سكونتگاهي را به لحاظ نقش تعيين كنندگي شهرنخست(تهران) به دليل تمركز منابع اقتصادي، اجتماعي و ...كاسته و به نفع ساير شهرها بوده است ولي همچنان شاخص نخست شهري در نظام سكونت گاهي كشور حاكم بوده است.