نگاشت‌هاي بنيادي در اعداد دو تا پنج بر پايه ي ريشه‌شناسي

در مقاله ي حاضر، عددواژه‌ها به عنوان موضوعي مشترك ميان زبان‌شناسي‌شناختي و جنبه‌هاي شناختي عدد و رياضيات مورد توجه قرار گرفته است و فرآيند درك عدد و مفهوم‌سازي آن، با توجه به تنوع فرهنگي و زباني، در اين فرآيند پرداخته شده است. در اين مطالعه، پايه‌اي‌ترين اعداد در تاريخ انديشه ي رياضي بشر اعداد دو تا پنج انتخاب شده‌اند. مسئله ي اصلي در مقاله حاضر اين است كه صورت‌بندي‌هاي آغازين براي ساخت عددواژه‌ها در زبان اقوام مختلف تا چه حد از محاسبه استفاده كرده و تا چه اندازه بر نگاشت‌هاي مفهومي مبتني بوده است؟ روش پژوهش در مقاله، همان روش‌هاي معمول در زبان‌شناسي تاريخي و به طور خاص، گونه‌شناسي صورت‌بندي‌هاي ساخت معناست. نتايج نشان مي‌دهد، در مفهوم سازي اعداد دو تا پنج ، محاسبه بسيار محدود بوده و نگاشت‌هاي مفهومي مبناي ساخت اعداد قرار داشته‌اند. در بيشتر اين نگاشت‌ها، حوزه ي مبدأ اشياء و اعضاي بدن بوده است اما شواهد نگاشت از مفاهيمي كه مستقيماً منتزع از اشياء ملموس‌اندنيز اندك نيست. كمتر از همه، استفاده از مفاهيم كاملاً انتزاعي به مثابه ي حوزه ي مبدأ بوده است.