نقش محيط‌هاي آبي در افزايش يا كاهش برخي گازهاي گلخانه‌اي طي شرايط تغيير اقليم

تغيير اقليم يعني هر تغيير مشخص در الگوهاي مورد انتظار براي وضعيت آب‌وهوايي، كه در طولاني مدت در يك منطقه خاص يا كل اقليم جهاني، رخ بدهد. محيط‌هاي آبي منابع مهمي از گازهاي گلخانه‌اي از قبيل متان و دي‌اكسيد كربن مي‌‌باشند. نتايج تحقيقي در 40 درياچه آلاسكا مشخص گرديد كه با افزايش درجه حرارت زمين ناشي از تغيير اقليم، ميزان آزاد شدن گاز متان از اين درياچه‌ها دو برابر از توليد گاز دي‌اكسيد كربن بوده است. گازهاي هيدراته كه در بستر درياي خزر گرد آمده‌اند، به‌مرور زمان مي‌توانند در جو آزاد شده و با عملكردي گلخانه‌اي در گرمايش جهاني كرۀ زمين مؤثر باشند. در اثر سناريوهاي مختلف گرمايش جهاني انتظار مي‌رود كه حجم قابل‌توجهي از گاز متان معادل 369 تا 984 هزار ميليارد مترمكعب از درياي خزر به جو رها شود. از ديگر رويدادها در محيط‌هاي آبي در ارتباط با تغييرات اقليمي، ورود گونه‌هاي مهاجم و نشست گونه‌هاي بايوفولينگ بر سطوح مختلف نظير بدنه قايق‌ها و كشتي‌ها است. اين رسوبات به دليل ايجاد زبري، موجب ايجاد مقاومت اصطكاكي بالا مي‌شود كه خود باعث افزايش وزن كشتي و به دنبال آن كاهش سرعت كشتي و درنهايت افزايش مصرف سوخت مي‌شود. اين پديده، مصرف سوخت را تا 40 درصد افزايش مي‌دهد كه اين امر به‌نوبه خود باعث افزايش تركيبات مضر و گازهاي گلخانه‌اي به‌خصوص دي‌اكسيد كربن در محيط مي‌شود. حضور ماهي در مزارع برنج (كشت توأم مزارع برنج و ماهي) سبب افزايش آزاد شدن گاز متان از رسوبات مي‌شود، كه علت آن را مي‌‌توان جابجا شدن رسوبات به دليل حركت ماهي و آزاد شدن گازهاي محبوس دانست. استفاده از فضاي باز در تصفيه فاضلاب‌ها نيز سبب توليد ميزان زيادي گازهاي متان و نيتروزاكسايد مي‌شود كه با اقدام اصلاحي استفاده از آبگير و يا تالاب براي تصفيه فاضلاب گاز كمتري توليد مي‌شود. بنابراين هدف از اين تحقيق نقش محيط‌هاي آبي و اجزاي آن‌ها در افزايش و كاهش برخي گازهاي گلخانه‌اي و نيز كمي‌سازي نشر و جذب اين گازها بر اساس مطالعات پيشين است.