جلوه هاي نوستالژي در شعر پژمان بختياري

پژمان بختياري(۱۳۵۳ـ1279) از شاعران معروف عصر قاجار و دوره ي پهلوي است در شعر پيرو سبك قدما بود و در همه قالب هاي كهن شعري ، آثاري بديع با معاني و مفاهيم اجتماعي جديد به وجود آورده است. پژمان بختياري در بيشتر اشعارش از زندگي شكوه و گلايه مي كند؛ آنجا كه از غم ها و ناكامي هاي زندگي اش مي گويد به نيكي مي توان تأثير جدايي غم انگيز پدر و مادرش را مشاهده كرد. يكي از مضامين اشعار پژمان بختياري نوستالژي است اشعار وي پيوند عميقي با خاطرات و گذشته دارد. پژمان گه گاهي گريزي به دوران كودكي مي زند از غم ها و ناكامي ها سخن مي راند، از ايام جواني و وصال معشوق مي گويد و غم غربت و اندوه دوران پيري را در شعرش نمود مي دهد. اشعاري در وصف و ياد زادگاهش بختياري و همچنين در رثاي دوستان و سران ايل بختياري مي سرايد و احساساتش را به بهترين شكل بيان مي كند. در اين جستار برآنيم نوستالژي يا غم غربت را در ديوان پژمان بختياري مورد كنكاش قرار بدهيم.