نگاهي به برخي ويژگي هاي «پاچا» در ادبيات لكي

پاچا در لغت به معناي افسانه و داستان است؛ اما انواع ديگر ادبيات داستاني را نيز شامل مي شود. اين مقاله با توجه به اهميت ادبيات بومي و تاثير انكارناپذير آن بر ادبيات رسمي كشور كوشيده است به اين نوع ادبي در ادبيات بومي بپردازد و با استناد به برخي از پاچاها ويژگي هاي ممتاز و بارز آنها را مورد بررسي قرار دهد. لك زبان ها پاچاها را به پاچاهاي كودكانه و پاچاهاي مخصوص بزرگسالان تقسيم مي نمايند. پاچاهاي كودكانه نوعي فابل و پاچاهاي بزرگسالان نوعي رمانس محلي و بومي هستند كه بايد گفت: در اغلب آنها قالب و ساختاري مشخص وجود دارد و زمان و مكان و ديگر جزئيات داستاني غالباً ناديده انگاشته شده است و همانند ساير افسانه هاي بومي داراي طرح و پيرنگي ضعيف هستند. قهرمانان گاه اعمالي خارق العاده و شگفت انگيز انجام مي دهند و وجود عناصر ماورا الطبيعه مانند ديو، جن و پري خويشاوندي آنها را با افسانه هاي كهن اثبات مي نمايد.