جلوه هاي رمانتسيم اجتماعي در شعر بهار

هدف نگارنده در اين پژوهش، بررسي بازتاب مؤلفه¬هاي رمانتسيم اجتماعي در شعر بهار است. در دوره¬ي مشروطه، به دليل مردمي و اجتماعي شدن شعر، رمانتسيم فردي تبديل به رمانتيسم اجتماعي شد و شاعران به جاي پرداختن به «منِ» فردي، از مردم سخن به ميان آوردند و با توده¬هاي مردم همرنگ و يكدل شدند. شاعران رمانتيسم اجتماعي در اين دوره، بر خلاف شاعران رمانتيسم كه با ديدگاه شخصي به اطراف خود مي¬نگريستند، سعي كردند به واقعيات زندگي اجتماعي بپردازند و مسائلي از قبيل: آزادي، وطن دوستي، اميد به افق روشن و همدردي با توده¬هاي مردم را در اشعار خويش انعكاس دهند.نتايج بررسي اشعار بهار در اين دوره نشان مي دهد كه ملك¬الشعراي بهار، يكي از بزرگترين شاعران دوره¬ي مشروطه بود كه اشعارش به جريان رمانتسيم اجتماعي تعلق داشت و در اشعار خويش به واقعيات اجتماعي پرداخته است و دردهاي مردم را در در اشعار خويش انعكاس داده و به آن پرداخته است.