نگاهي به آرا و انديشه¬هاي ملك الشّعرا بهار

ملك¬الشّعرا بهار پايه گذارسبك شناسي درايران است. حتي اگرجزسبك شناسي كار ديگري نمي‌كرد، بازهم شايسته بودكه از او به نيكي يادكنيم. در خصوص اصلاح و انقلاب ادبي نيز مي‌گويد ما در سر دو راهي تاريخ خود قرار داريم. راهي بسوي كهنگي و توقف يا راهي به طرف تازگي وحركت،... همواره دوست داشت خودش باشد نه شاعر مقلّد و درباري. ادبيات در نگاه او همان منادي صلح دردادن وكاستن جنگ و دشمني و كاشتن درخت آزادي و صلح و دوستي بود. ازاين رو تاگور بودن وتاگور سرودن را در دنياي پرآشوب قرن بيستم دوست مي¬داشت. همواره بر مقام و منزلت معلمان بيش از ديگر صنوف تكيه دارد؛ زيرا آنان را سرمايه¬هاي بالقوه اين سرزمين مي¬شمرد. توصيه هميشگي بهار همچون اميل زولا كه بدو ارادت داشت عمل است. دفاعيه او از خط فارسي، نگاه هر بيننده¬اي را به ارزش¬هايي مي-گشايد كه شايد از نگاه بسياري مكتوم مانده بود؛ خط فارسي چون اشكالش كوچك و زيباست، براي خواندن آسان¬تر... هجويه¬هاي بهارگزنده وتلخ است و شمشير رويارو مي¬زند، ولي فحّاش و دريده گو نيست، نغز گوست، گل مي¬گويد و نكته مي‌فروشد... او به تنهايي خود يك دانشگاه بود و به عبارتي چكيده تاريخ سياسي و ادبي دوره معاصر ما بود.