پاتولوژي دامپزشكي: شبح يا واقعيت؟!

سنت هاي علمي منبعث از پارادايم ها گاهي چنانند كه راه بر هر گونه افرينش فكري و تفكر نقاد مي بندند. پاتولوژي دامپزشكي به مثابه مصداقي از پيكره ي سترگ دامپزشكي، مشتمل بر نخله هاي گونه گون،به سختي اسير باورهاي پيشيني است. از رهگذر تدقيق در پاتولوژي، ذيلا و به ايجاز به نكاتي اشارت مي شود: 1- شقه كردن پاتولوژي به دو شاخه ي آناتوميكال و باليني و آنگاه سپردن دگرگوني هاي بافتي به يكي و ملاحضات خون و مايعات به ديگري نه وجاهت علمي دارد و نه كاربردهاي عملي. 2- فرو كاستن پاتولوژي به مطالعات ميكروسكوپي بافت ها به منزله نزول از مرتبه اصلي است. مرتبه اي كه تشخيص بيماري به مدد روش هاي مختلف سلولي، مولكولي و ....را رسالت خود مي داند. 3- تدريس ابتر گونه ي تنها چهار دستگاه ادراري، تنفسي، عصبي و گوارش در درس پاتولوژي اختصاصي به شكل گيري تصويري ناقص از پاتولوژي در ذهن دانشجويان مي انجامد. 4- پاتولوژي پرندگان هويتي مستقل و غير وابسته را در آموزش دامپزشكي طلب مي كند. 5- پاتولوژي در سطوح تحصيلات تكميلي بسته به رشته مورد نظر بايستي در قالب علوم بين رشته اي همچون پاتوپارازيتولوژي، سرجيكال پاتولوژي و....تدريس شود و از تكرار ملال آور سرفصل هاي دوره عمومي اجتناب گردد. 6- محتواي بافت شناسي به عنوان يكي از مهمترين پيش نيازهاي پاتولوژي بايستي در قالب مفاهيم هيستوفيزيولوژي بوده باشد و نه مورفولوژي محض. 7- هرگونه تجديد نظر در برنامه آموزش دامپزشكي صرفا بايستي توسط صاحب نظران جامع الاطرافي صورت پذيرد كه از محتواي بخش وسيعي از دروس دامپزشكي مطلع بوده باشند.