ارزيابي باليني بد فرمي¬هاي فك و دندان در سگ¬

بيماري¬هاي دهان و دندان يكي از شايع¬ترين مشكلات قابل تشخيص در طب حيوانات كوچك است. عليرغم اهميت قابل توجه، اطلاعات اندكي در رابطه با فراواني اين بيماري¬ها در جمعيت سگ¬هاي خانگي به ويژه در ايران وجود دارد. بنابراين، اين مطالعه با هدف ارزيابي فراواني بدفرمي¬هاي دنداني در سگ¬هاي ارجاعي به بيمارستان دامپزشكي دانشگاه شهيد باهنر كرمان صورت پذيرفت. تعداد 111 سگ، شامل 58 نر و 53 ماده در محدودۀ سني 6 ماه تا 13 سال از نژادهاي مختلف مورد ارزيابي قرار گرفتند. معاينۀ دهاني انجام شد و بدفرمي، شكل سر، سن، جنس و نژاد ثبت گرديد. بدفرمي¬هاي فك و دندان در 29 تا از 111 (1/26 %) قلاده از سگ¬ها تشخيص داده شد. بالاترين فراواني مربوط به كراس بات قدامي و پس از آن پروگناتيسم فك پايين بود. اگرچه به لحاظ آماري اختلاف معني¬داري بين فاكتورهاي سن، جنس و نژاد مشاهده نشد، اما درصد بدفرمي¬ها در سگ¬هاي نر بالاتر از ماده بود. همچنين نژادهاي كوچك شيوع بالاتري از بدفرمي را نشان دادند. يافته¬هاي ما بر ضرورت بهداشت دنداني، مراقبت دنداني صحيح و ارزيابي مداوم دوره-اي سگ¬ها تأكيد مي¬كند. با توجه به وراثتي بودن بدفرمي¬ها، پرورش دهندگان بايد سگ¬هاي درگير را از برنامه¬هاي توليد مثلي حذف كنند.