تكنيك هاي خلاقيت و مدلهاي نوآوري و ارتباط آنها با استراتژي رقابتي در سازمان هاي هزاره ي سوم

در عصر حاضر سازمانها به صورت فزاينده اي با محيط هاي پويا و در حال تغيير مواجهند، بنابراين، به منظور بقا و پويايي خود مجبورند كه خود را با تغييرات محيطي سازگار سازند. به بيان ديگر با توجه به سرعت شتابنده تغييرات و تحولات علمي، تكنولوژيك، اجتماعي، فرهنگي و ... در عصر حاضر، سازمانهايي موفق و كارآمد محسوب مي شوند كه علاوه بر هماهنگي با تحولات جامعه امروزي، بتوانند مسير تغييرات و دگرگوني ها را نيز در آينده پيش‌بيني كرده و قادر باشند كه اين تغييرات را در جهت ايجاد تحولات مطلوب براي ساختن آينده‌اي بهتر هدايت كنند، چرا كه به گفته تافلر «تنها با بهره گيري خلاقانه از تغيير براي هدايت كردن خود تغييرات است كه مي‌توانيم از آسيب شوك آينده در امان بمانيم و به آينده اي بهتر و انساني تر دست يابيم» (تافلر،ترجمه خوارزمي، 1371, ص 500). نوآوري و خلاقيت دو مفهوم مترادف نيستند، خلاقيت يك ايده و يك تفكر است در حالي كه نوآوري به كار بستن آن تفكر است. سازمان‌ها نيز به عنوان عناصر اصلي اثربخش در فرآيندهاي اقتصادي و اجتماعي جوامع حوزه‌هاي مهمي در ظهور خلاقيت‌ها و نوآوري‌ به شمار مي‌روند و اساساً ادامه حيات آنها بستگي به تغيير و نوآوري دارد.