وطن‌گرايي در شعر قاسم حداد و محمد تقي بهار

وطن گرايي شعري است كه به ستايش حركت‌هاي جمعي مردم براي رسيدن به آرمان‌هايي كه حكومت مانع تحقق آن‌ها شده است، مي‌پردازد. در ميان پارسي گويان و عرب زبانان شاعران بنامي در حوزة وطن گرايي شعر سروده‌اند كه از آن جمله مي‌توان به قاسم حداد از بحرين و محمد تقي بهار از ايران اشاره كرد. درون‌ماية شعر اين دو شاعر سرشار از مفاهيم وطن گرايي است كه به عنوان ميراثي ارزشمند در عرصة شعر مقاومت سرزمين مشرق شناخته مي‌شود. پژوهش حاضر بر آن است تا با روش توصيفي- تحليلي و با تكيه بر مكتب آمريكايي ادبيات تطبيقي، درون‌مايه‌هاي پايداري دو شاعر را بررسي كند و شباهت‌ها و تفاوت‌هاي آن را استخراج نمايد و عوامل ظهور مضامين وطن گرايي در شعر هر دو شاعر تبيين شود. يافته¬هاي پژوهش حاكي از آن است كه عوامل سياسي و اجتماعي و تاريخي از جمله مهم‌ترين انگيزه‌هاي دو شاعر در بيان مضامين وطن گرايي است؛ علاوه براين درون‌مايه‌هاي وطن گرايي مشترك در شعر هر دو عبارتند از: وطن دوستي، وصف وطن، دلتنگي براي وطن، حميت ملي است.