نقد و بررسي پيرنگ در داستان هاي كوتاه مجموعۀ يوسف 4

طرح يا پيرنگ يكي از عناصر پويا و زنجيره‌اي قصه، نمايشنامه و داستان كوتاه است. عناصر داستان وقتي پويايند كه جزيي از پيرنگ داستان باشند. از ميان عناصر گوناگون داستان پيرنگ اساسي ترين و با ثبات ترين عنصر آن است. هر سكانس و هر بخش داستان داراي پيرنگ است كه خود شامل آغاز، ميانه و پايان است. در حقيقت، يكي از دلايلي كه داستان ها همواره خوشايند مردم بوده اند، آراستگي و نظم و ترتيب دروني آنهاست. خواننده يك داستان انتظار دارد بعد از به پايان رساندن آن به حالت تعادل و آرامش فكري برسد. شايد بتوان گفت هر روايتي كه چنين احساسي را در خواننده بيدار كند، داراي پيرنگ است. پيرنگ در ادب داستاني، ساختمان و اسكلت بندي يك داستان است، به طوري كه ضمن رعايتِ قصه ( توالي زماني كاركردها)، بر روابطِ علّي و معلولي نيز استوار باشد. اين عنصر در ميان داستان هاي دفاع مقدس از نقش ويژه‌اي برخوردار است چرا كه اين داستان ها از نوع داستان هاي رئال و واقعيت گرا هستند و ترتيبو توالي زمان در آنها اهميت دارد. اين مقاله به بررسي عنصر پرنگ در يكي از مجموعه داستان هاي برگزيده جشنواره ادبي يوسف پرداخته است تا ضمن بررسي نقاط قوت و ضعف پيرنگ در اين داستان، نقش اين عنصر را در داستان هاي كوتاه دفاع مقدس بررسي كند.