تقابل قلمروها در داستان سياوش

داستان سياوش، از جمله داستان هاي شاهنامه است كه نقش محوري و شاخص در ميان ديگر داستان ها دارد. در اين داستان، قلمروهاي مختلف گفتماني و ساختاري در برابر يكديگر صف آرايي و مقابله مي كنند و هر كدام از قلمروها براي دفاع از جبهۀ خود به رجزخواني مي پردازند. در داستان مورد بحث، دو قلمرو خودي و غير خودي پيوسته با اتخاذ موضع گيري هاي جديد، در نوع مناسبات خود با جبهۀ مقابل، تجديد نظر مي كنند. در اين عرصه، مناسبات قدرت پيوسته جابه جا مي شود و توازن قدرت به نفع يكي از قلمروها در هم مي شكند. پرسشي كه اينجا طرح مي شود اين است كه چگونه و بر اساس چه راهكارهايي، فضاي ساختاري و مفهومي داستان، زمينۀ بر هم خوردن تعادل و جابه جايي مناسبات قدرت را فراهم مي¬كند. بر¬اساس اين، پرسش اصلي پژوهشِ حاضر اين است كه قلمروهاي ساختاري و مفهومي داستان، با اتخاذ چه راهبرهايي و مبتني بر چه شگردهايي در مقابل هم صف آرايي مي كنند و اين وضعيت، چگونه مي تواند مناسبات قدرت را بر هم بزند. درواقع، هدف اصلي پژوهشِ پيشِ رو، تبيين شرايط شكل گيري و تقابل قلمروها و چگونگي موضع گيري قلمرو خودي در مقابل قلمرو غير خودي است. با اين پژوهش، مي توان از چگونگي آرايش قلمروها در مقابل يكديگر و نوع مناسبات قدرت در ساختارهاي سنّتي، اسطوره اي و حماسي بر مبناي داستان سياوش آگاه شد.